October 7, 2008
بازگشت از تونل زمان
روز پنج شنبه از فرودگاه داکا, عازم دوحه شدیم و از تونل زمان گذشتیم.
صبج زود به همراه انور کارشناس دفتر ملی یونسکو روانه فرودگاه داکا شدیم. انور نامه ای همراه خود داشت که مانند علامت حاکم بزرگ, راه را برای ما باز می کرد و کار های به آسانی انجام شد. در هنگام ورود به هواپیما تعداد زیادی کارگر بنگلادشی به همراه ما بودند که سن آن ها بسیار پایین بود و عازم دوحه برای کار در کشور های حاشیه خلیج فارس بودند. اوایل هفته روزنامه دیلی استار داکا نوشته بود که دو هزار کارگر بنگلادشی به دلیل شرایط کاری بسیار بد و مزد اندک با پلیس ضد شورش کویت درگیر شده اند و تعداد زیادی از آن ها دستگیر شده اند. منظره چندان خوشایندی نبود. احساس من این بود که تعداد زیادی برده را از جایی به جای دیگر منتقل می کنند. ارزش مادی انسان در بنگلادش بسیار اندک است و با اندک پولی می شود افراد را به عنوان مستخدم در اختیار خود گرفت. به یاد فیلم سیریانا افتادم. تم اصلی داستان در باره تعدادی کارگر پاکستانی است که در یکی از کشور های حاشیه خلیج کار می کنند و به دلیل درگیری که با پلیس پیدا می کنند به پاکستان باز می گردند و سپس پسر خانواده که سخت از رفتار تحقیر آمیز با خود ناراحت است به مدرسه دینی پاکستانی می رود و کم کم وارد گروه های بنیادگرا می شود و آمادگی های لازم را برای عملیات انتحاری پیدا می کند. فیلم به صورتی پایان می پذیرد که پسر همراه با دوستش در حالی که مواد منفجره حمل می کنند به ناوگان آمریکایی حمله انتحاری می برند. کسانی که جز فقر سرمایه ای برای از دست دادن ندارند مهیای هر گونه عملی هستند. به هر روی تونل زمان را طی کردیم و تقریبا پس از پنج ساعت و نیم وارد فرودگاه مدرن دوحه شدیم. ساعت 11 صبح بود و چون پرواز ما ساعت 1 نیمه شب بود. قطر ایر لاین هتل در اختیار ما قرار داد تا هنگام پرواز در آن مستقر شویم. در این فاصله علاوه بر فرصت استفاده از اینترنت پرسرعت و بی سیم هتل, یک ساعتی هم به سیتی سنتر دوحه رفتم و گشتی زدم. ساعت 1 نیمه شب همراه با مسافران خسته ایرانی سوار هواپیما شدیم. صبح ساعت 4 به ایران رسیدیم. یک ساعت طول کشید تا بار ها را تحویل بگیرم. دو روز است برگشته ام و هنوز به فقر, خشونت و جهل می اندیشم.
نوشته شده توسط admin در ساعت October 7, 2008 3:42 PM
نظرخواهی
نظر شما چيست؟