| وبلاگ | پيوند ها |
| مدرسه,دانشگاه, اجتماع |
October 7, 2008
روز دوم و سوم در داکا
صبح سه شنبه به کنفرانس رفتم. تا ساعت 45/10 کاری نداشتم و به سایت کامپیوتر مجهز پی.ان. سی. یو که همان دفتر ملی یونسکوست رفتم. چهار آزمایشگاه بسیار مجهز دارد که اکثر کلاس ها و کارگاه های بین المللی و منطقه ای در آن برگزار می شود. کامپیوتر ها را چک کردم تا مثل دیروز مشکلی نداشته باشد. برخی از شرکت کنندگان نیامده بودند, البته سن اکثرشان بالا بود و مدیر دانشگاه ها و کالج های مهم بنگلادش بودند و آن هایی هم که آمده بودند موقع ایجاد وبلاگ متوجه شدم که تعداد قابل توجهی از آن ها ای میل ندارند. بعد از استراحت مختصری به کارگروه شرکت کنندگان که سه کار گروه بود رفتم. دکتر صدری به آن ها سه سوال داده بود که هر سوال در یک گروه مطرح شود و بحث داغی بین آن ها در می گرفت. گاه به بنگلادشی و گاه به انگلیسی سخن می گفتند. از ظهر به بعد حالم بعد شد. این هم قسمتی دائمی از سفر های من شده است. ظهر غذا نخوردم. این چند روز آن قدر مرغ های تند و فلفلی خورده بودم که دیگر نمی توانستم غدایی بخورم. یک ساعتی به هتل آمدم و سپس برای مراسم اختتامیه رفتم. وزیر آموزش و پرورش و وزیر ارتباطات آمده بود و جلسه به صورت رسمی و سنگینی برگزار شد. در انتها هم موسیقی فولکلور بنگالی توسط گروهی برگزار شد که جنبه مذهبی و سخن گفتن به خدا داشت و مجری آن ها را به زبان انگلیسی ترجمه کرد. پس از پایان جلسه که تا ساعت 6 بعد از ظهر طول کشید. اعضای دفتر یونسکوی بنگلادش که به جهت رفتار صمیمانه دکتر صدری سخت به او علاقه داشتند می خواستند با او به شام بروند ولی دکتر که مانند من کمی تا قسمتی ناخوش بود آن ها را قانع کرد که این موضوع به سفر دیگری واگذار شود. سپس عکس هایی گرفتیم و هدایایی به ما دادند و به هتل آمدیم تا فردا چه شود و مسیر زندگی به کجا منتهی شود.
نوشته شده توسط admin در ساعت October 7, 2008 3:38 PM
نظرخواهی
نظر شما چيست؟
|
درباره :: پروژه ها :: وبلاگ :: پايان نامه ها :: پيوند ها :: آثار :: سخنراني ها |
|
Copyright © 2005 Dr. Mohammad Attaran, |