October 7, 2008
سفر به مالزی20-27 تیر 1387
تابستان که می شود مثل روز هایی که به مدرسه می رفتم, تصمیم می گیرم تمام کارهای عقب مانده را انجام دهم.
ولی تقریبا چند سالی است که بر اثر کثرت کار در همان آغاز تابستان , خدا خدا می کنم که مهر شروع شود و دوباره کمی سرم خلوت شود. از پایان امتحانات کار من چند برابر شده است. مقالاتی که برای داوری فرستاده اند و نشریات مختلف به دنبال نتیجه داوری آن هستند, کار تحقیقی که ناتمام مانده است و باید آن را انجام دهم. شماره اول نشریه مدرسه فردا که با سختی تمام بسته شد و در آخرین دقایق سفرم به مالزی آن را تحویل دادم و کار های فراوان دیگر. بالاخره برنامه سفرم به مالزی در روز چهار شنبه قطعی شد. قرار بود روز پنج شنبه 20 تیر ماه به مالزی برای شرکت در کنفرانسی بیایم که از اول تا آخر مقدمات سفر جز مشقت چیز دیگری نبود. کاغذ بازی های دانشگاه و گرفتن ماموریت که خود خوان اول بود. فرستادن هزینه شرکت در کنفرانس که خوان دوم بود و هرکدام از این خوان ها ماجرایی داشت. گرفتن بلیط که تا یک روز مانده به کنفرانس هنوز قطعی نشده بود و تمام برنامه های من را در حال تعلیق نگه داشته بود و هرکس که کاری به من محول می کرد می گفتم اگر به سفر نرفتم. گرفتن ارز از بانک در دقایق آخر. در روز پنج شنبه صبح هم از ساعت هشت و نیم صبح در جلسه ای در دانشگاه تربیت مدرس شرکت کردم و تا ساعات ده گزارش کار خود را که قسمتی از پروژه ام بود ارائه کردم که بسیار جلسه جالبی بود و از آن حظ فراوان بردم. چون تنی چند از صاحب نظران حوزه علوم انسانی به بحث و بررسی در باره گزارش من پرداختند و نکات خوبی را هم ارایه کردند. درست موقع رفتن فرودگاه وضع جسمانی ام خراب شد و من نگران که کنفرانسی که این همه وقت گذاشته ام, ظاهرا با مشکل غیر قابل پیش بینی روبرو شده است. با تدابیر پزشکی همسرم (از نوع گیاهی آن) حالم خوب شد و به فرودگاه آمدم. سفر بسیار خسته کننده ای را تا به کوالالامپور طی کردم. البته این بار به خلاف 16 سال پیش که در راه سفر به استرالیا به مالزی می رفتم, رفتار مهمانداران ایران ایر بسیار خوب بود و کمی هم تعجب برانگیز. در کنار من دو دانشجوی ایرانی نشسته بودند که از تعطیلات تهران بر می گشتند و سخت با هم مشغول دوره خاطراتشان بودند. در این چند ماه من محل رجوع دانشجویان فراوانی در حوزه فناوری اطلاعات بوده ام که در مالزی درس می خوانند. ظاهرا با مشکلاتی که برای تحصیلات در کشور های اروپایی و آمریکایی وجود دارد و نیز هزینه نسبتا ارزان تحصیلات در مالزی, این کشور را به یکی از نقاط هدف دانشجویان ایرانی تبدیل کرده است که قصد ادامه تحصیل دارند. پیش از آمدنم به مالزی مدتی در وبلاگ های ایرانی می گشتم تا اوضاع و احوال مالزی را از زبان کسانی که در این کشور هستند و یا به آن جا سفر کرده اند , بخوانم. اختلاف دیدگاه های زیادی وجود دارد. از کسانی که توصیه می کنند که به هیچ وجه تحصیلات تکمیلی را در مالزی نگذرانید تا کسانی که مالزی را به عنوان نقطه پرش به جاهای دیگر بخصوص استرالیا توصیه می کنند. کسانی که معتقدند رفتار دانشگاه های مالزی با دانشجویان ایرانی شبیه به رفتار ایرانی ها با افغانی هاست و کسانی که از تحصیلات در این جا سخت خرسندند. به هر حال به فرودگاه مدرن مالزی رسیدیم و کارها به سرعت تمام شد تا به لیدر توری که از طریق آن به مالزی آمده ام, برسم. (این روش را یکی از دوستانی که قبلا به کنفرانس در مالزی آمده بود, توصیه کرد و می گفت ارزانتر تمام می شود و این برای من که سه چهارم هزینه سفر را باید خودم می دادم, مقرون به صرفه بود. به هر حال بعد از یک ساعت که راهنمای تور افراد را جمع کرد. سوار اتوبوس شدیم شما تصور کنید که بعد از هشت ساعت پرواز شبانه و نخوابیدن ,به شما که منتظر رفتن به هتل هستید , بگویند که چون اتاق های هتل ساعت دو تحویل داده می شود, برایتان برنامه ای در نظر گرفته ایم که قسمت هایی از مالزی را ببینید, بعد هم در شرجی و گرمای نسبتا زیاد, البته برای کسی که خسته است, به دیدن نقاط توریستی برویم. به هر روی مراکزی مانند بنای یادبود قهرمانان استقلال مالزی, برج دوقلوی کوالالامپور, مسجد ملی کوالالامپور و فروشگاه شکلات های گیاهی را تا نزدیک ساعت یک دیدیم و حدود ساعت دو به وقت کوالالامپور به هتل رسیدیم. تلفن اعتباری ای خریدم ,چون لیدر تور که دانشجو بود توصیه می کرد که از تلفن همراه ایرانی خود استفاده نکنید که هزینه سنگینی دارد. عصر با آقای بصیری قراری گذاشتم و بعد هم با اینترنت نسبتا گران هتل که وایر لس است مشغول انجام کارها و پاسخ ای میل ها شدم. تلفن به تهران و کمی استراحت و شام و دوباره مشغول کار. این فعلا باشد برای دوستانی که می گفتند چرا مدتی ننوشته ای تا بعد در مورد کنفرانس بیشتر بنویسم. کنفرانس از روز دوشنبه شروع می شود و من امیدوارم بتوانم گزارش خوبی از آن بفرستم و دستاورد خوبی برایم داشته باشد. موضوع کنفرانس در باره " تربیت معلم در جهان اسلام" می باشد و قرار است که کشور های مسلمان در باره این موضوع دیدگاه خود را ارایه کنند. تصور کنید کشوری که پنجاه سال سابقه استقلال آن است در این باره کنفرانس بگذارد و در ایران که دانشگاه تربیت معلم آن از هزار و سیصد وهشت , به تربیت معلم پرداخته است و اکنون حداقل چهار دانشگاه تربیت معلم در کشور وجود دارد و ده ها مرکز تربیت معلم آموزش و پرورش, هنوز در باره تربیت معلم, کنفرانسی داخلی گذاشته نشده است و یا من لااقل خبری ندارم.
شب است و دیر و من غرق موسیقی و کلام امیر حسین سام , پزشک فرهیخته فارغ التحصیل آکسفورد و اهل هنر که فرصتی است مغتنم در این تنهایی
نوشته شده توسط admin در ساعت October 7, 2008 3:24 PM
نظرخواهی
نظر شما چيست؟