1. کنفرانس کویت جنبه بین المللی و بین رشته ای داشت و از بیش از 40 کشور در آن شرکت کرده بودند. کنفرانس اهواز مهمان خارجی نداشت و در کنفرانس انجمن مطالعات برنامه درسی ایران دو مهمان از مالزی شرکت داشتند که دو مقاله هم ارائه کردند.
2. تفاوت مهم کنفرانس کویت با دو کنفرانس دیگر این بود که اکثر کسانی که از خارج از کویت آمده بودند, مطالعات موردی داشتند و نتایج مطالعات خود را بیان می کردند. به نظر من آن ها به اطراف خود نگاه بهتری داشتند و از عمل به نظر حرکت می کردند و به تجربه های زیسته (living experience) خود نظر داشتند. مثلا خانمی از عربستان روش ویکی را در مورد 150 دانشجوی خود در دوره کارشناسی به کار گرفته بود تا نتایج آن ها را بر مهارت های نگارش و پژوهش ایشان بررسی کند و گزارش یافته های خود را بیان کرد. دو نفر دیگر از سوئد, که به طرز جالبی بیست دقیق سخنرانی خود را تقسیم کرده بودند, 15 معلم را در هشت ماه آموزش فاوا داده بودند و گزارش اثر بخشی مدل آموزش خود را بیان کردند. و به همین ترتیب اکثر محققان به جای آن که آرمان گرایانه پژوهش کنند, به اطراف خود توجه داشتند. در کنفرانس اهواز متاسفانه برخی سخنرانی ها تاریخ مصرفش مربوط به شش سال قبل بود و جز ترهاتی بیش که حرف های کلی بی فایده بود, ثمری نداشت. البته بی انصافی است اگر بگویم که همه مقالات این چنین بود. در کنفرانس انجمن مطالعات برنامه درسی در ارائه مقاله ای شرکت کردم که از نوع مقالات ارائه شده در کنفرانس کویت بود. عنوان مقاله "طرح استفاده از برنامه درسی مبتنی بر فعالیت پروژه ای برای یادگیری روش پژوهش در علوم تجربی بود که سه دبیر آن را به صورت مشترک تهیه کرده بودند و گزارش اجرای روش خود و نتایج آن را بیان کردند. در کنار آن در سخنرانی ای شرکت کردم که سخنران می خواست حرف های بسیار عادی خود را  با هیجان و داد و فریاد مهم جلوه دهد.
3. یکی از تفاوت های همایش انجمن مطالعات برنامه درسی با دو کنفرانس دیگر این بود که یک نشست تخصصی بسیار جالبی در باره "عام گرایی و تخصص گرایی در برنامه درسی دوره متوسطه " به مدت دو ساعت ارائه شد که به دلیل حضور هفت نفر در آن که دیدگاه های متفاوت و بعضا معارضی داشتند, جلسه بسیار مفیدی بود. علاوه بر آن 4 هم اندیشی نیز با حضور جمعی محدود تر به طور همزمان برگزار شد که در یکی از آن ها من شرکت داشتم و بسیار استفاده کردم.
4. بر اساس آن چه که در این سه کنفرانس من ملاحظه کردم چند پیشنهاد دارم.
   1. کنفرانس حتما باید برای غنی تر شدن , به افراد خاصی سفارش مقاله بدهد. سطح برخی از مقالات بسیار پایین است. گرایش استادان به شرکت در کنفرانس و بهره گیری از امتیاز آن برای گرانت, به تدریج نگران کننده می شود و اصل فلسفه برگزاری همایش به فراموشی سپرده می شود.
   2. کنفرانس های ما برای دعوت از شرکت کنندگان خارجی دچار مشکل جدی هستند. مشکلاتی که هم جنبه مالی دارد و هم عدم اقبال متخصصان بین المللی را شامل می شود. پیشنهاد من این است که برای کنفرانس های علمی در حوزه علوم تربیتی حد اقل در سطح منطقه دعوت هایی به عمل بیاید که با ما دارای وجوه مشترک نیز هستند.
   3. به نظر من کمیته علمی همایش ها باید میزان سختگیری خود را افزایش دهد و تعداد مقالات را کمتر کنند و همایش را با حجم کمتر مقاله و برگزاری هم اندیشی ها, نشست های تخصصی و کارگاه های آموزشی غنی تر سازند
   4. بهتر است که همایش از متخصصان رشته های دیگر که به نوعی با رشته علوم تربیتی وجوه مشترک دارند, دعوت کند. من تجربه خوبی در تعامل با اصحاب علوم پایه و مهندسان داشته ام. فکر می کنم در همایش های علوم تربیتی, متخصصان رشته هایی چون روانشناسی, جامعه شناسی, فلسفه, علوم سیاسی, مطالعات فرهنگی و .. می توانند رشته را از حالت انتزاعی بیرون بیاورند و به پدیده های علوم تربیتی از منظر های گوناگون شود.
   5. بهتر است فرمت مشخصی را برای ارائه کنفرانس به شرکت کنندگان پیشنهاد کنیم. سخنرانی تمام مطالبی را که می گفت روی اسلاید هایی که به نمایش گذاشته بود آورده بود و تفاوتی بین صحبت او و اسلاید ها وجود نداشت و باعث خستگی شدید مستمعین شده بود.

نوشته شده توسط admin در ساعت April 18, 2008 11:44 AM

نظرخواهی